mei 2016

Henri Frölich, secretaris van Op Goed Gerucht en predikant voor de Vereniging van Vrijzinnige Protestanten in Noord-Holland

De kale berg

Als predikant leef je van woorden. Woorden die lang geleden zijn opgeschreven vormen nog steeds de inspiratiebron om over na te denken. Om boeken over te lezen, om te interpreteren en om te proberen er zondags in een dienst iets zinnigs over te zeggen. Maar die woorden blijven maar dode letters als ze niet gaan leven. Het doel van al die woorden, van dat gestudeer, al die teksten, al dat gemijmer is toch dat het op een of andere manier ook iets uitwerkt in je dagelijkse leven?  Je probeert mensen iets mee te geven, te troosten, op te beuren, aan te sporen, op weg te helpen, bij te staan. Maar dat alles dus meestal via woorden. Soms komt er iets op je pad dat meer vereist dan woorden. Vorig jaar november benaderde een goede vriend mij om te vragen of ik mee wilde doen met zijn project.   Hij coördineerde een team dat meedeed aan het grootste eendaagse sportevenement op de flanken van de Mont Ventoux. Dit jaar voor de 6e keer georganiseerd door Klimmen tegen MS. Het ging dus om een sportieve prestatie voor een goed doel. Aangezien ik een groot sportliefhebber ben en ondanks alle dopingschandalen nog steeds de grote wielerrondes volg, was mijn enthousiasme meteen gewekt. Deze keer werden er geen woorden van mij verwacht maar juist een sportieve prestatie. En met het aloude adagium mens sana in corpore sano, een gezonde geest in een gezond lichaam, in het achterhoofd ging ik vol goede moed aan de slag. Want er kwam natuurlijk heel wat bij kijken. Eerst het materiaal, een goede racefiets is natuurlijk onontbeerlijk. Dus een flinke investering was onvermijdelijk. Fietsen is iets voor de lange termijn en dit goede doel is de opstap naar een meer gezond en sportief leven, zo hield ik mezelf voor! Dat dat wel nodig was, werd pijnlijk duidelijk na de verplichte medische keuring. Gewicht: te zwaar, BMI: te hoog, cholesterol: aan de hoge kant, bloeddruk: niet optimaal. Was er dan nog wel iets binnen de juiste waarden? Gelukkig wel: het hart klopte zoals het hoort en daar ging het uiteindelijk om bij de keuring. Maar genoeg werk aan de winkel dus, wil ik nog een beetje fatsoenlijk die berg op komen. Met mijn nieuwe lichte fiets zal het niet liggen aan het materiaal. De menselijke factor is dus doorslaggevend en in dit geval heb ik het helemaal zelf in de hand. Nou ja als je alle boeken over voedsel en het obesitasprobleem mag geloven ligt het vooral aan onze dik makende omgeving dat het zo moeilijk is om af te vallen. Desondanks ben ik de afgelopen maanden met vallen en opstaan enkele kilo’s verloren en dat is natuurlijk mooi meegenomen op weg naar de Mont Ventoux. Die kilo’s hoef ik alvast niet mee te sjorren de berg op. Het trainen gaat goed, je merkt dat als je regelmatig fietst de conditie snel verbeterd. Toch blijft wielrennen wel een gevaarlijke sport zo ondervond ik kort geleden nog toen ik iets te enthousiast een bochtje wilde draaien en mijn evenwicht verloor. Omdat je dan vastzit met je schoenen aan de trappers lukte het me niet om snel mijn voet op de grond te zetten en daar lag ik met fiets en al. Knie geschaafd, elleboog geraakt en ik vond mezelf even heel zielig. Gelukkig niets gebroken en gewoon weer op de fiets. Wat een bikkels zijn die wielrenners toch in de Giro, Tour de France en andere koersen, dacht ik wel bij mezelf.

Terug naar het goede doel. Voor mij een mooie uitdaging om van al de te spreken woorden nu eens echt de handen uit de mouwen te steken en in dit geval de benen te laten spreken. Natuurlijk kun je cynisch doen over dergelijke initiatieven, helpt het wel echt, blijft er geen geld aan de strijkstok hangen, waarom dit doel en geen ander doel. Zijn er geen andere mensen die nog harder onze steun nodig hebben? Tuurlijk mag je kritisch zijn maar ik laat me niet leiden door dergelijke vragen. Ieder moet zijn of haar afweging maken waar je je wel of niet voor wilt inzetten. Ik heb een groot respect voor alle vrijwilligers die aan de slag gaan met zulke grote projecten, vaak met een persoonlijk verhaal over dierbaren die aan de rotziekte MS lijden en die zo graag wat voor hen zouden willen doen.  Er zijn ruim 17.000 Nederlanders die dagelijks de gevolgen van MS ondervinden, een chronische zenuwziekte met een onzeker en grillig verloop. MS heeft de twijfelachtige eer om de grootste kans te geven om (op jonge leeftijd) in een rolstoel te belanden. Te lang heeft deze ziekte onvoldoende aandacht gekregen, een oplossing voor deze ziekte is er daarom nog niet. Veel geld, voor o.a. onderzoek, is nodig om het einddoel te bereiken: een MS-vrije wereld.

Om dit einddoel te bereiken is er geen ander alternatief dan in beweging te komen.

Daarom wil ik graag een bijdrage leveren op 11 juni door samen met honderden anderen de Mont Ventoux, de kale berg, te beklimmen in de strijd tegen deze ziekte. Voor mij betekent het in ieder geval dat ik naast het sportieve gedeelte ook eens anders dan alleen met woorden een kleine bijdrage kan leveren aan een iets betere wereld. Een ideaal waar we toch, juist ook binnen de christelijke traditie, altijd van blijven dromen. En meedoen is voor mij in dit geval een heel klein stapje van dromen naar doen!

Ds. Henri Frölich

Voor meer informatie en voor uw eventuele donatie kunt u terecht op:

 http://deelnemers.klimmentegenms.nl/projects/team-grunn-tegen-ms

Delen: