oktober 2015

Irma Pijpers, predikant van de Protestantse gemeente te Zutphen en bestuurslid van Op Goed Gerucht

Gelukszoekers

Irma Pijpers

Verwachtingsvolle ogen staarden mij aan, toen ik afgelopen zomer op zondag de kansel van onze Walburgiskerk betrad. Wanhoop, hoop en angst kan ik voelen, hoe groot de afstand ook was. Ik heb het natuurlijk niet over de gezichten van de kerkgangers, maar die van de vluchtelingen die op één van de foto’s die in de kerk tentoongesteld stonden. Gelukszoekers, zoals ze ook wel genoemd worden.

Afgelopen zomer mochten wij als Protestantse Gemeente Zutphen onderdak bieden aan World Press Photo. Achterin de kerk, onder de toren en in de achterste zijbeuken stonden de mooiste, maar ook meest schrijnende foto’s. Even kwam de harde wereld  onze kerk binnen. Te midden van de oorlogen in Oekraïne, Syrië en Irak, de inzittenden van MH17, terechtstellingen, soldaten, proefdieren en sportsuccessen vierden wij onze vieringen, richtten wij onze gebeden tot God en zongen we uitbundige liederen. Omdat de schilderijen een beetje achteraf stonden, kon je de foto’s niet echt bij de vieringen betrekken en zagen de kerkgangers er weinig van tijdens de viering. Maar ik kon, vanaf mijn plek voorin de kerk, de foto die een helicopter van een volgestouwd bootje had gemaakt, zeer goed zien.

Op dat moment drong de vluchtelingenpolitiek zich nog niet zo aan ons op als nu. Natuurlijk, we hoorden verhalen van schepen die vergingen op de Middellandse Zee. Van de honderden mensen die de overkant niet haalden. We hoorden van mensen die naar Kos gingen om te helpen. Daarnaast hoorden we van een gemeentelid dat naar een conferentie in het Italiaanse Trente ging, een schrijnend verhaal van treinen die hardhandig van vluchtelingen ontdaan werden. Hier en daar begonnen mensen wel te morren over dat het allemaal ‘gelukszoekers’ waren, die hier onze uitkeringen zouden opmaken, maar over het algemeen was ‘de grote massa’ nog niet echt bezig met de drama’s die zich op de Middellandse Zee afspeelden.

Inmiddels heeft de hele wereld kennis kunnen maken van Aylan Kurdi, het 3-jarige jongetje dat de grote stroom anonieme vluchtelingen in één klap een gezicht heeft gegeven. Zijn dood was het startsein voor Europa  om na te denken hoe om te gaan met deze mensen die zoeken naar een veilig heenkomen. Ze worden ontvangen, ook in Zutphen. Onze stad heeft namelijk besloten om naast de 850 plaatsen die het toekomstige AZC (niet te verwarren met de Zutphense Voetbalclub) midden 2016 zal huisvesten, nog eens tijdelijk opvang te bieden aan 400 vluchtelingen. Ze worden overigens met gemengde gevoelens ontvangen. Niet alle inwoners van onze mooie stad aan de IJssel staan te springen om hen in hun gemeenschap op te nemen. Net als op andere plekken in Nederland wordt ook hier door inwoners gesteld dat deze mensen ‘gelukszoekers’ zijn, op zoek naar een uitkering. En dat terwijl de stad al zo arm is.

Vanuit de kerken in Zutphen is een werkgroep die zich bezighoudt wat wij als kerk kunnen betekenen. Dat is nog een hele uitdaging. Onze vrijwilligers zijn er echter met hart en ziel mee bezig. Misschien wel omdat ze weten dat het merendeel van hen geen mensen zijn die hier hun hand ophouden en denken dat deze wel door ons gevuld wordt, maar juist vluchten omdat ze in hun eigen land niet veilig zijn. Die zeker weten dat ze in een stad waar oorlog heerst, hun huis verwoest is en hun leven bedreigd wordt geen geluk gaat geven. En omdat ze geloven dat iedereen geluk nodig heeft.

Gelukszoekers. Het is jammer dat het door de media zo’n negatieve ondertoon heeft gekregen. Want ik denk dat wij allemaal gelukszoekers zijn. Ik ben per slot van rekening ook niet hier in Zutphen komen wonen omdat ik er dacht ongelukkig te worden. Ook ik hoop op geluk. In mijn huis, met mijn geliefden, in mijn kerk en met mijn gemeente. En ik wens al die vluchtelingen die hier komen, ook alle geluk toe.  

Delen: