maart 2015

Walter Meijles, lid van de studiedagcommissie, predikant in de Protestantse Gemeente Colmschate-Schalkhaar.

In vredesnaam! Waar zijn we mee bezig?!

Walter Meijles

Deze week hebben we de laatste hand gelegd aan het promotiemateriaal voor deze bijzondere avond van kerk, moskee en gemeente Deventer samen. In vredesnaam vormt de titel van de flyer waarmee we een volgende PINpoint bijeenkomst houden in enkele wijken in Deventer-Noordoost. 

Een PINpoint avond is een open avond voor alle inwoners van een deel van Colmschate Noord. We doen dit soort avonden in een school wijkgebouw of dat soort plekken. Voor deze keer gaan er weer 2.200 flyers de brievenbussen in. Groots aangepakt in een klein deel van Deventer. 

Nog voor de aanslagen op Charlie Hebdo in Parijs hadden we deze avond al gepland. Vanwege alle onrust die de dreiging van IS oproept. Met een PINpoint avond zoeken we namelijk een onderwerp dat relevant is voor mensen buiten de kerk. Alles wat uit de theologische hoek komt valt dan al af… We wijzigden het onderwerp van hulp bij scheiding naar dit onderwerp. Hoe toepasselijk: van hulp bij scheiding naar hulp om scheiding in de samenleving te voorkomen. Daar zijn wij mee bezig. In naam van de vrede.  

Niet voor niets was er op de laatste Geruchtdag een extra workshop, over hoe je preekte in de weken na alle commotie rondom Parijs. Inmiddels is Denemarken erbij gekomen. Het verbranden van de Jordaanse piloot. De massamoord op het strand in Libië. De spanning met Rusland. Het einde is niet in zicht. 

Mensen spreken me aan na de dienst en regelmatig geven aan hoe bezorgd ze zijn: ‘altijd kalm geweest, veel beleefd al maar nu voor het eerst ben ik er niet gerust op dat dit wel goed gaat komen’, aldus een nuchter gemeentelid van in de zestig. Ergens verbaasd mij de zwaarte van de bezorgdheid en onrust die bij mensen op is gekomen. Hebben we niet al de moord op Theo van Gogh meegemaakt dan, of de permanente bewaking van Geert Wilders? Al dat gepraat over de terugkeer van Syriëgangers en de risico’s ervan was toch geen loos gepraat? We wisten toch dat dit kon gaan gebeuren? 

Aan de andere kant komen er krachten los die juist vast willen houden. Islamitische mensen die letterlijk een beschermende kring vormden rondom een synagoge. Het kaartje met ‘sterkte met alle negativiteit’ die mensen bij hun buurvrouw met hoofddoek in de bus schoven. En dan wij als wijkteams met die avond van ons. We kregen van het moskeebestuur een hartelijke dank voor het feit dat we deze avond met hen op touw hebben gezet. Een avond met forum. Vertegenwoordigers van kerk, moskee en gemeente die persoonlijk spreken over hoe in vrede samen te leven. We laten het namelijk niet bij de getergde kreet, we leggen uit waar wij, in vredesnaam, mee bezig zijn. En sluiten af met teksten uit onze tradities over de weg van de vrede. 

Hoe simpel het idee. Hoe bevredigend is het hele proces nu al. Over twee weken is de avond. Geen idee wie er af gaan komen op een avond als deze. Geen idee wat het uiteindelijk op gaat leveren. Maar iedere daad van saamhorigheid is een zandzak die de aanzwellende stroom buiten de dijken houdt. Tot het water weer zakt en de duif weer een palmtak kan vinden om te nestelen.

Delen: